Over Marlies Dekkers, Sterretjes seksleven en sprinkhanen

Lieve kijkbuiskindertjes, zoals wel vaker is er weer een flinke stoflaag waarneembaar op mijn website en is het dus hoog tijd om daar even de digitale plumeau langs te halen.

Ik hoop dat het legitiem is om als excuus een verhuizing naar Amsterdam en een drie weken durende adembenemende trip door Amerika (Miami, Jacksonville, New Orleans, San Antonio, Vegas & LA) als verzachtende omstandigheden aan te dragen.

Stilgezeten heb ik de afgelopen allerminst. Nog vlak voor mijn verhuizing na Amsterdam stond mijn leven in het teken van sprinkhanen. Ik hoor jullie zeggen: Sprinkhanen, ielgetverjakkie! Maar dan zeg ik op mijn beurt: Sprinkhanen, die lekkere krokante beestjes die je zo lekker op kan kanen! Toegegeven: Ik heb mijn leven lang gewalgd van insecten en ik ben sowieso een moeilijke eter. Maar ik heb me daar nu echt definitief overheen gezet. Een aantal weken lang stortte ik me, na hevig aandringen van chef Kraats, voor het heerlijke blad Panorama op het kweken en opeten van insecten.

Het was een ronduit enerverende tijd met doodsangsten, liefde, pijn, verdriet, blijdschap. Uiteindelijk heb ik niet alleen geleerd hoe je insecten kweekt, maar ook hoe je ermee kan koken en opeten. Dat laatste deed ik samen met vrienden, vriendin en familie die ook allemaal in de Panorama staan! Voor iedereen die het gemist heeft: Lees mijn heftigste REPO tot nu toe hier. Ik had ook een roman kunnen vullen over dit avontuur, maar dat komt dan nog wel of zo.

Dan was er aan het eind van de maand nog een opdrachtje voor Panorama. Meer Panorama-achtig kon deze niet zijn: Interview Tony (Sterretje van Oh Oh Cherso) over zijn seksleven. Ik toog dus naar Den Haag en interviewde Tony bij hem in zijn Haagse appartement. Dat was geinig, want ik heb me ooit in mijn studentenhuis elke maandag de ballen uit mijn broek gelachen om hem en zijn Haagse vrindjes in Oh Oh Cherso. In het echte leven was het met hem erg gezellig een Haags bakkie pleur drinken en het resulteerde dan ook in een jolig interview waarin hij redelijk los gaat over zijn strapatsen en fratsen. Tikkeltje ordinair, maar we hebben gelachen.


Dan was er nog goed nieuws vanaf het HP/De Tijd-front. Ik werd gevraagd om de rubriek Zelfportret te maken. Dat deed ik door Marlies Dekkers te interviewen aan de hand van een aantal zeer persoonlijke en absurde vragen. Het was gelijk mijn debuut voor het tijdschrift van HP/De Tijd. Wat ik anno maart 2014 weet is dat er binnenkort nog twee Zelfportretten van mijn hand zullen verschijnen in HP/De Tijd van twee bijzondere mensen. Erg tof!

Is er verder dan nog wat gebeurd? Nah. Veel ritjes naar Rijswijk om daar te buffelen met mijn collega’s van het ANP. Misschien wel honderden stukjes gemaakt, die ik niet allemaal ga tellen en bijhouden. Highlight? Ik mocht voor BuzzE nog eens Kelly van der Veer spreken nadat ze wederom lager scoorde voor de IQ-test dan een gorilla eens deed. Ik interviewde voor HP/De Site de dorpsdichter van Heino en wist zelfs in contact te komen met de man die mij als Karbonkel duizenden nachtmerries heeft bezorg. Gelukkig zei hij sorry.

Dan tot slot: Ik ga ook aan de slag voor het digitale magazine van De Redactie, een bemiddelingsbureau voor redacteuren en communicatieprofessionals. Voor De Redactie ga ik interviews en achtergrond maken over nieuwe ontwikkelingen in de journalistiek. De verhalen kunnen via hun ook in Marketing Tribune of Villamedia belanden.

Zo, dat was weer een plichtmatig en vluchtig stukje, maar ik heb dus weinig te klagen! Tot over een paar maanden.

Posted in Panorama | Leave a comment

Verhaal over Victor Droste in Panorama


Voor HP/De tijd had ik al eerder een column over mijn oud-klasgenoot Victor Droste geschreven. Het verhaal kon nog wel wat uitgebreider en dus ben ik voor Panorama aan de slag gegaan.

Na wat speurwerk trof ik meerdere oud-klasgenoten. Ook sprak ik de AIVD en maakte ik een overzicht van Syriëstrijders uit Nederland. Het resulteerde allemaal in een lange reportage voor Weekblad Panorama, die ook een vermelding kreeg op de websites van Nieuwe Revu en WTF.nl. Voor de liefhebber hier een link naar de pdf van het volledige artikel.

Posted in Panorama | Leave a comment

Artikelen op HP/De Tijd

Ik krijg sinds een paar maanden de kans om artikelen te schrijven voor de website van HP/De Tijd. Tussen mijn andere werkzaamheden door ruim ik zodoende een aantal dagen per maand in om korte stukken te maken over de actualiteit, vaak gespeend van een vleug opinie. Veel van de stukken moeten op zo’n HP/De tijd-daggie in een razend tempo geschreven zijn en dat wil wel eens ten koste gaat van de diepgang.

Ze leveren daardoor soms laatdunkende reacties op. Zo worden zijn artikelen ‘slap’ en ‘inhoudsloos’ genoemd. Anderen zijn wat minder mild. Ze vinden me een schandaal en beweren dat ik de allerslechtste journalist ooit ben. Maar er zijn ook best leuke dingen. Soms ben ik zwaar verrast als mijn tijdlijntje op Twitter volstroomt met complimenten. Met name die over mijn columns vind ik fijn om te krijgen. Zoals bij deze over plattelandsdisco’s. In een uurtje getikt, maar 2.200 keer gedeeld op Facebook.  Bij mijn betoog over straatwervers, kon ik ook op bijval van lezers rekenen, al werd ik nog net niet aangeklaagd voor plagiaat door een of andere cabaretier die het verdacht veel vond lijken op een stuk uit zijn show.  Uiteraard is het ook leuk als volslagen onbekende mensen op Twitter tegen zeggen dat je iets ‘heel ontroerend’ hebt gemaakt over Emile Ratelband. Al met al bieden de artikelen op HP/De Tijd mij een plek in de spotlights van het internet. Dat neemt nogal wat druk met zich mee, maar het is tot nu toe lang niet verkeerd. Een mooi leerproces dus.

Posted in HP/De Tijd | Leave a comment

Voor het eerst naar een fetish avond

Ook al schrijf ik er wel eens over, ik heb persoonlijk niet veel met naturisme, seksspeeltjes, en kinky stuff. Ik ben hooguit één keer voor de gein met wat vrienden Hooters ingedoken, maar dat was het dan ook qua extremiteiten. Voor Panorama moest ik naar Unleashed Fetish Underground, een feest waar het draait om leer, slaven, meesteressen en andere rare fratsen. Hoe dat was? Dat lees je hier

Posted in Panorama | Leave a comment

Mijn oud-klasgenoot Victor Droste weet nu eindelijk wat hij wil

Veel vijftienjarige jongens hebben geen enkel idee wat ze met hun leven willen doen. Ja, miljonair worden of profvoetballer misschien. Maar voor welke gemiddelde getalenteerde vmbo-scholier is zoiets nou weggelegd?

Ikzelf was ook zo’n vijftienjarige vmbo-scholier die geen idee had en zich op school stierlijk verveelde. Ik kwam er na een paar jaar gelukkig op tijd achter dat ik journalist wilde worden en ik ben dat nu ook geworden. Mijn klasgenoot van toen, Victor Droste, had net als ik destijds ook geen idee, maar hij heeft nu zijn doel gevonden. Hij is strijder in Syrië voor Jihad. Lees op HP/De Tijd mijn column over mijn schooltijd met Victor, die nu door het leven gaat als Zakariya Al-Hollandi.

Posted in Panorama | Leave a comment

Een middagje plaatjes schieten met fotograaf Ronald


Een kennis van mij liet zich wel eens fotograferen door Ronald van Grinsven uit Rosmalen. Op haar Facebook zag ik met regelmaat bizarre foto’s voorbijflitsen van mensen met clowntjesschmink, nazi-achtige verkleedpartijen en allerhande treurig kijkende meisjes.

Ronald leek mij de ideale kandidaat voor een reportage. Het is wellicht een beetje een Man Bijt Hond-achtig item geworden, maar mán, wat heb ik mij die middag in het oergezellige schuurtje van Ronald vermaakt. Het resulteerde in het volgende verhaal voor The Post Online. Ronald, je bent voor mij een held en ik hoop dat je nog lang doorgaat met je passie voor fotografie.

Posted in Rest | Leave a comment

Reportage over Nederlanders in Rio

Nederlanders interviewen in Rio de Janeiro, dat klinkt als een veilig en suffig idee. Maar voor mijn maat Jan-Peter en ik werd het uiteindelijk een van de meest avontuurlijke reportages die we tot nu toe maakten.

Met Robert Smit trokken we de favela’s in en stonden we tussen tientallen crackzombies. We waren vermomd als vrijwilligers en we mochten voor onze veiligheid slechts in groepjes van drie rondlopen in een zeer gevaarlijke buurt. We waanden ons in ‘het keelgat van de duivel’, zoals de bijnaam van de favela’s luidt. Tussen het feesten op Copacabana door maakte dit diepe indruk.

Met Nanko begaven we ons ook in de allerslechtste buurten van Rio, waar er geen politie aanwezig was en criminelen het voor het zeggen hadden. Maar de sfeer was anders. Vrolijk. Toen we de wijk binnenreden werden we vriendelijk begroet door kinderen met machinegeweren. We werden vervolgens dronken met jongens die onder de kogellittekens zaten. De favela was een uitmuntende gastheer.

Het waren twee uitstapjes die diepe indruk bij ons hebben achtergelaten en die uiteindelijk hebben geresulteerd in de volgende reportage voor Panorama. Lees hem hier: RIO

Posted in Panorama | Leave a comment

Op pad met Kinky Denise


Toen ik twaalf was hadden mijn ouders altijd de leesmap thuis. Ieder weekend liet ik mijn broertje en zusjes de map ophalen bij de postbode, gaf ik ze een paar beuken en nestelde ik me op de bank met de in ons gezin favoriete tijdschriften zoals de Donald Duck, Okki en what the hell: ook de Tina.

Voorzien van een mok thee en versnaperingen vond ik dit een mooie manier om bij te komen van een drukke schoolweek. Maar tijden veranderen. Al snel hoefde ik mijn jongere familieleden niet meer in elkaar te timmeren om als eerste amusante kinderblaadjes te kunnen lezen. Mijn interesse verlegde zich naar Panorama, Nieuwe Revue en Aktueel die toevalligerwijs uitpuilden met vrouwelijk schoon. Die Donald Ducks las ik een dag later wel weer op de wc, of zo.

Het waren amusant geschreven stukken in die mannenbladen. Ik las ze met plezier. Maar die vrouwen deden het hem voor mij als jonge knaap. In het dagelijks leven durfde ik geen meisje aan te kijken, maar ik vond ze wel degelijk razend interessant. Een interview met zo’n sexy meid houden, dat leek me heel cool en vet. Maar ook iets dat voor mij niet was weggelegd. En toch werd die jeugdfantasie een paar weken geleden werkelijkheid en schreef ik een reportage over Kinky Denise. Een webcamgirl werkzaam in de erotische branche. Spannend hoor!

Het was allemaal een stuk minder spannend dan ik dacht. Al wist ik mezelf niet echt een houding te geven tijdens de shoot. Anyway: Denise is een intelligent meisje dat op handige manier bakken met geld verdient door enkel wat kleren uit te trekken. Porno en prostitutie hebben daar trouwens niets mee van doen. Verder was het met haar gewoon oergezellig bakjes koffie drinken en ben ik blij dat ik weer eens een verhaal heb kunnen maken voor Panorama.

Lees hier mijn reportage KinkyDenise

Posted in Panorama | Leave a comment

Brazilië is een peperduur gameland

Zon, zee en strand. Nee, de Braziliaanse kuststad Rio de Janeiro is op het eerste gezicht nou niet bepaald de ideale locatie voor een hardcore gamer. Het is er standaard een graadje of dertig en carnaval is slechts één van de talloze feestjes die er jaarlijks gevierd worden. Met Jan-Peter Rook geschreven voor Inside Gamer

Toch zitten ook in Rio elke dag duizenden lijkbleke jongens (en meisjes) thuis in een donker hol met een controller in de hand, ongeacht het feit dat buiten de Braziliaanse mussen van het dak vallen. Het is echter niet zo dat de Braziliaanse gameliefhebber net zo gemakkelijk in zijn of haar behoeftes kan voorzien als bij ons in Europa het geval is.

Het komt er namelijk op neer dat het spelen van computerspelletjes een bijzonder dure hobby is als je in Zuid-Amerika woonachtig bent. Wie in Rio een willekeurige gamezaak binnenloopt om een nieuwe PlayStation 3 of Xbox 360 aan te schaffen, krijgt een rekening van 1200 reais gepresenteerd. Dit komt ongeveer neer op een bedrag van 480 euro.

Voor dat geld zou je haast verwachten dat er in ieder geval een paar games bij zitten, maar dit is niet het geval. In de doos zit niet meer dan een console en een controller. De voornaamste reden voor deze afzetterij is het gebrek aan een binnenlandse productie en de immens hoge importbelasting die de overheid erop nahoudt.

Met de spellen is het niet veel beter gesteld. Een nieuw uitgebrachte game kost in de winkel meestal 250 reais, omgerekend ongeveer 100 euro. Een werknemer van gamewinkel Shock Games in de wijk Leblon uit zijn ongenoegen. Eerst spreekt hij in gebrekkig Engels zijn frustraties uit over de torenhoge prijzen op dit continent.

Vervolgens pakt hij een rekenmachine, waarop hij het getal 620 in beeld brengt. ,,Mijn salaris”, lacht hij als een boer met kiespijn, ,,Welkom in Brazilië!”. Het komt er op neer dat de beste man twee maanden fulltime moet werken voordat hij eindelijk eens een spelcomputer kan betalen. Niet heel gek dus dat hij gefrustreerd is.

Het is natuurlijk niet zo dat de PlayStations of Wii’s bij ons in Nederland aan de bomen groeien, maar we hoeven nou ook weer niet ons gehele financiële huishouden overhoop te gooien om er een aan te schaffen. In Brazilië is dit wel het geval. De 26-jarige Evandro uit Rio speelt al computerspelletjes sinds hij zes was, maar heeft vanwege de torenhoge prijzen altijd achter de feiten aangelopen. Vandaar dat hij vandaag de dag nog steeds regelmatig op zijn PlayStation 2 speelt. ,,Met deze prijzen is het onmogelijk om een grote groep consumenten te bereiken. Op deze manier wordt de Braziliaanse game-industrie nooit serieus genomen.”

Evandro’s goede vriend Ryan heeft wel een PlayStation 3, maar is eveneens van mening dat de prijzen abnormaal zijn. Vandaar dat hij zijn spellen vergaart via digitale kanalen als Steam, Origin en PSN aangezien dit een stuk goedkoper is. We kunnen hem moeilijk ongelijk geven.

Het is schrijnend om een winkel binnen te lopen en te constateren dat Tiger Woods PGA Tour 10, een spel van ruim drie jaar oud, nog steeds 40 euro kost. Voor de PS3 game gebaseerd op de film Toy Story 3 vragen ze doodleuk 100 euro. Onbetaalbaar natuurlijk, vooral voor het minder bedeelde gedeelte van de bevolking, maar sommigen hebben zo hun maniertjes.

In de sloppenwijk Villa Alliança, waar nergens politie te bekennen is en drugscriminelen de touwtjes in handen hebben, zie je af en toe gloednieuwe spullen voorbijkomen. Jonge knullen met gescheurde kleren rijden op gloednieuwe motors en je hoeft eigenlijk niet lang na te denken waar ze die vandaan hebben gehaald.

Het criminele circuit blijkt ook lucratief te zijn voor de gamers in deze zogeheten favela. In een willekeurig huis zonder ramen spelen vijf jongetjes voor een enorm plasmascherm met hun PS3, een heel vreemd gezicht. Vooral met de wetenschap dat mensen in het rijkere deel van Rio daar al maanden voor aan het sparen zijn.

Maar dit is natuurlijk niet de juiste manier om aan je spulletjes te komen, hoe schandalig het prijskaartje ook moge zijn. Het mag dan wel een behoorlijke tijd duren voor ze zo’n apparaat bij elkaar hebben gespaard, maar hier wordt dan ook tot het bittere einde dankbaar mee omgegaan. Er zijn in Brazilië nog talloze gamers te vinden met een oude maar intacte Atari, NES, SNES, PlayStation of Nintendo 64 onder hun televisie. Hier spelen ze nog veelvuldig op terwijl ze ondertussen geduldig geld opzij leggen voor een nieuwe console.

Toch houdt men hoop op verandering in de toekomst. De 25-jarige Thiago, die al computerspelletjes speelt sinds hij een joystick kan vasthouden, heeft een uitgesproken mening: ,,Gamers in Brazilië zouden met meer respect behandeld moeten worden. De game-industrie zou heel erg veel kunnen betekenen voor de Braziliaanse economie. Voorwaarde is dan wel dat de overheid hiervoor openstaat.” Tot die tijd klinkt een dagje strand op z’n tijd helemaal zo slecht nog niet…

Posted in Panorama | Leave a comment

Een emotionele terugblik op Rio

En toen stapten we na vijf weken ineens de ontvangsthal van Schiphol binnen. Lachend als een boer met kiespijn sleepte ik mijn koffer naar mijn zwaaiende ouders die het er met hun vrolijke gejoel allemaal nog even een stukje ongemakkelijker op maakten. Leuk hoor, om ze weer te zien. Maar na een gezellige boerenkoolmaaltijd en een kop koffie achteraf wilde ik eigenlijk weer het eerste vliegtuig terug pakken. Nederland was koud, guur en klein. Rio was warmte, vrolijkheid en avontuur. Ineens dat besef, dat ik ergens iets fout had gedaan door mijn hele leven in Nederland te slijten. Nee, blij om terug te zijn was ik niet. Het duurde nog een aantal dagen voor die depressie verdween.

Vijf weken lang vergaapten we ons aan de prachtige stad en de mooie mensen. Een kopje koffie en een omelet bij het stamkroegje, zon op de knar, caipirinha in de hand. Op naar het strand. Dat was dan zeg maar een dag. ’s Avonds toeven op de meest legendarische feesten die Rio kent. Laat dat maar aan onze Braziliaanse maten over. Bootfeesten, Lapa, Samba. Rio was een ontsnapping aan de grauwheid en de realiteit van onze Nederlandse levens. Iedere dag was een avontuur. Dagelijks werden er vriendschappen gesloten met allerlei vreemde snuiters. Van fijne Finnen en knotsgekke Carioca’s tot lollige lesbo’s uit Australië en zoete Hollandse meisjes. Uiteenlopende types uit uiteenlopende plaatsen. Onze kamer in het hostel ontwikkelde zich tot een epicentrum waar plannen voor de avond werden gesmeed, telefoons werden opgeladen en knus sigaretjes werden gerookt. Wij werden een begrip. Althans, zo voelde dat voor ons. Waar we ons de eerste dagen onzeker voelende schooljongens waanden in een indrukwekkende stad, transformeerden we al snel tot bazen.

Er moest ook gewerkt worden, natuurlijk. We begonnen met een reportage over Robert. Een christelijke man wiens leven in het teken staat van het helpen van straatkinderen. Dat was even slikken. Dagenlang hadden wij alleen maar lol op Copacabana. Ondertussen stierven er dus een paar straten verderop kinderen. Met eigen ogen zagen we hoe tieners zichzelf kapot maakten met crack. Hoe sommigen op sterven na dood waren. We waren er stil van. Daar stonden we dan vermomd in vrijwilligerskleding tussen een groep van veertig ‘crackheads’. Andere koek dan wanneer je langs de plaatselijke schoffies loopt in de Wilhelmina Druckerstraat.

Nanko liet ons zien hoe het met de criminelen van Rio was gesteld. We kwamen op plekken waar politie niet meer kwam. Barricades in de vorm van boomstammetjes, werden letterlijk verwijderd voor ons. Tieners met geweren, vrolijk lachend en handjes schuddend. Biertjes drinken met de maffia. Een onwerkelijk gebeuren dat diepe indruk achter liet en leidde tot de nodige hilariteit. Wie kan nou zeggen dat ie met een dronken kop door de gevaarlijkste wijk van Rio heeft gebanjerd en daar het glas hief met gasten die in het dagelijks leven mensen vermoorden?

Soms waanden we ons James Bond, op motoren door de favela’s scheurend. Op andere dagen waren we de sportjournalisten, jagend op Clarence Seedorf (wat overigens jammerlijk faalde). Daarna waren we plotseling weer het stereotype toerist. Brak in een shuttlebusje met een stel Duitsers. Man, wat waren wij slechte toeristen.

Rio was een ervaring om nooit te vergeten. Iets dat je eens in je leven doet. Iets waarvan je zeker weet dat je het nooit meer zult meemaken. Surrealistisch. Alsof we in een film waren beland. ‘Rio’ is voor ons een begrip geworden met een betekenis die niemand zal begrijpen behalve wij.

Posted in Rest | Leave a comment